Over leven en schrijven

Writing is hell, las ik eens op een armband. Het stond in een lieflijk lettertype gegraveerd op een witgoud plaatje, te midden van vrolijk gekleurde kralen.

Bijna had ik hem gekocht, want ja, schrijven kan een hel op aarde zijn. Het is eenzaam, kwetsbaar. Het is wroeten in je eigen geest, jezelf uithollen, binnenstebuiten keren en het bloederige resultaat tonen aan de buitenwereld. 

Toch legde ik de armband terug. Want och, wat kan schrijven ook mooi zijn. Het kan rust geven, helderheid scheppen in een chaotische wereld. Door te schrijven kun je jezelf beter leren kennen, maar ook een ander leren begrijpen. Schrijven is je inleven. Schrijven is léven. 

Terwijl ik werk aan mijn derde roman, schrijf ik hier regelmatig over het proces, de voorspoedige momenten en de alles-willen-weggooien-en-helemaal-opnieuw-beginnen-dagen. De onzekerheid. De leuke en de lastige dingen. 

De hemel en de hel van het schrijven.