Categorieën
Uncategorized

Mannen plegen geweld

Mannen plegen geweld. Mishandeling, moord, seksueel geweld. Tuurlijk, fysiek geweld wordt ook soms gepleegd door vrouwen. Maar het zijn toch echt vooral mannen. En bovendien, statistieken wijzen uit: wanneer geweld gepleegd wordt door vrouwen, handelen zij meestal uit zelfverdediging. 

Er zijn mensen die dit logisch noemen. Jongens wordt immers geleerd om stoer te zijn, om terug te slaan. Meisjes wordt geleerd om lief te lachen. Vooral niet boos te worden. Of de argumentatie wordt uit een historisch vaatje getapt: mannen zijn jagers. Het zit in hun bloed, in hun DNA. Recente ontdekkingen dat in jagers/ verzamelaars-culturen de vrouwen net zo goed op jacht gingen, worden hierbij genegeerd. Of men weet het niet, of wil het niet weten, omdat het niet past in het denkkader dat gecultiveerd wordt: De man als sterkste van de geslachten. 

Ik weet niet hoe het komt. Ik weet alleen dat het zo is, en dat het ondenkbaar is dat een groepje vriendinnen na hun eindexamen afreist naar Spanje en daar een willekeurige ander het leven uitschopt. Terwijl, het is heel goed denkbaar dat een aantal van die groep, of misschien wel allemaal, in het uitgaansleven te maken krijgt met ongewenste intimiteiten. Misschien wordt een van hen wel verkracht. En misschien zal ze het na afloop niet eens aan haar vriendinnen vertellen, omdat ze zich schaamt, of omdat ze zich afvraagt of het misschien niet ook een beetje haar eigen schuld is.  

Ik heb een zoon en twee dochters. Ze zijn nog jong nu, tussen vijf en tien jaar. Wanneer mijn dochters oud genoeg zijn, weet ik wat ik doen moet. Ik kan ze niet behoeden, maar ik kan ze waarschuwen. Wapenen. Ik kan ze de dingen vertellen die ik door schade en schande geleerd heb. Het maakt me boos dat ik ze deze dingen moet leren, omdat er nou eenmaal mannen zijn die geweld plegen. 

Maar wat te doen met mijn zoon? Laatst, na een item op het Jeugdjournaal over de vrouwen in Iran en hoe zij onderdrukt worden door het regime, sprak ik met mijn dochter van acht over hoe het ook hier in Nederland niet eens zo lang geleden heel oneerlijk verdeeld was. We spraken over vrouwenrechten en dat de strijd helaas nog steeds niet helemaal gestreden is. En ineens riep mijn tienjarige zoon uit: ‘Ik heb hier ook last van! Ik ben vóór vrouwenrechten, maar als jullie erover praten voelt het alsof ik iets verkeerd doe, terwijl: ik heb laatst ook een stuk van mijn haar afgeknipt.’

Ik wil niet dat hij het gevoel heeft iets verkeerd te doen, alleen omdat hij een jongen is en later een man zal zijn. Maar misschien is het wel goed dat hij weet wat sommige mannen verkeerd doen, zodat hij een ander soort man kan worden. 

Wat kan ik mijn zoon vertellen? Ik denk maar een ding: mannen plegen geweld, zorg dat jij niet zo’n man wordt.