Categorieën
Uncategorized

Verlanglijstjes zijn niet meer onschuldig

Het is een kinderfeest! Ik moet mezelf er regelmatig aan helpen herinneren. Overigens niet zoals in conservatievere kringen het belagen van anti-zwarte piet demonstranten wordt verdedigd. Een geslaagd kinderfeest kan in mijn ogen onmogelijk staan of vallen bij zwartgeverfde gezichten. Zolang er snoep en cadeaus worden uitgedeeld zijn kinderen blij. Maar juist in dat laatste schuilt mijn onbehagen. 

kind verlanglijst wensen

In het licht van de zoveelste teleurstellende klimaattop, de wetenschap dat onze hang naar consumeren een probleem vormt voor de aarde, en terwijl bedrijven die daadwerkelijk verschil zouden kunnen maken zich drukker lijken te maken om greenwashing dan zich oprecht te bekommeren om hun uitstoot en hoe dit te verminderen, heb ik besloten dat ik dan zélf in ieder geval ga doen wat ik kan.

Sindsdien is er iets verschoven in mij. Toen ik klein was, keek ik altijd uit naar het ‘speelgoedboek’. Het reclameboek van de speelgoedwinkel met het formaat en gewicht van een half telefoonboek, was de heilige graal in sinterklaastijd. Mijn moeder haalde er altijd een stapeltje van bij de winkel en we knipten het mooiste speelgoed in drievoud uit: een plaatje voor op de verlanglijst en de andere twee identieke afbeeldingen plakten we op vierkante kartonnetjes zodat we tot aan pakjesavond memory konden spelen met de gedroomde cadeaus als inzet.  

Toen ik zelf moeder werd verheugde ik me op de sinterklaastijd. Vanaf het moment dat de oudste hier oud genoeg voor was, knipten we uit een speelgoedboek een verlanglijst bij elkaar. Hij is inmiddels tien, gelooft niet meer en is van nature een minimalist, dus van Sinterklaas verlangt hij niets meer. Mijn twee dochters echter, hebben ook dit jaar weer ieder een eigen exemplaar van het speelgoedboek aan gort geknipt. De jongste, van vijf, nam na een tijdje de moeite niet meer om afzonderlijke plaatjes uit te knippen, maar scheurde hele bladzijden uit het boek en plakte deze aan elkaar bij wijze van verlanglijst. De schaarse afbeeldingen van dingen die ze niet wilde hebben (meestal in de categorie auto’s of dino’s) kraste ze door. Ze was zelf heel erg trots op haar efficiëntie. 

Aan mij de schone taak om alle cadeaus voor pakjesavond bij elkaar te sprokkelen en netjes in te pakken. Maar waar ik andere jaren op tijd begon met het afvinken van de verlanglijsten (want je wilt natuurlijk niet dat juist datgene wat je kind zo graag wil krijgen, is uitverkocht), heb ik ze dit jaar direct in de papierbak gegooid. Mijn kinderen hebben elk een kamer vol speelgoed en alles wat ze op pakjesavond uitpakken, zal hen misschien even dolblij maken. Heel even. Waarna het op de grote hoop belandt. En dat is niet hun schuld. Het ligt niet aan mijn kinderen dat ze nauwelijks hechten aan hun speelgoed, een enkele knuffel daargelaten, het is de overvloed waarmee wij hen vanaf hun geboorte overladen hebben. En daarin zijn mijn kinderen echt niet bijzonder. 

Er is definitief iets verschoven in mij, en ergens, als ik heel eerlijk ben, voelt het als een verlies. Ik vind verlanglijsten maken niet langer een onschuldige bezigheid. Het uitknippen van plaatjes uit het grote speelgoedboek is niet meer leuk. Ik krijg buikpijn van het doen van de sinterklaas inkopen. En ergens hoop ik dat ik niet de enige ben. 

Mijn kinderen krijgen dit jaar dan ook (tweedehands) kleding, boeken, knutselspullen. Misschien zullen ze teleurgesteld zijn dat ze niet, net als andere jaren, op batterijen lopende en blaffende speelgoedhondjes krijgen. Geen enorme plastic eieren waar een matig interessante knuffel of zoveelste aankleedpop met een absurd groot hoofd inzit. Maar er is nou eenmaal een ommezwaai nodig. Juist ook in hun belang. Gelukkig duurt ook teleurstelling bij kinderen doorgaans niet lang. 

En ja, het is een kinderfeest. Maar dat betekent nog niet dat het altijd zo moet blijven, zoals het eens geweest is.